Zaplešimo na krovu svijeta pod zvijezdama. Plešimo sa Španijom, koja lovi drugu titulu svjetskog prvaka u jeku svoje kulturne revolucije – transformacije od nekadašnje “crvene furije” do nove fudbalske elegancije. Plešimo s Argentinom, koja sanja nevjerovatan uzastopni trijumf, podvig koji je pošao za rukom samo Pozzovoj Italiji tridesetih i Peléovom Brazilu šezdesetih godina prošlog vijeka. Plešimo s Messijem, jednim od najvećih uz Diega i Peléa, koji će se u ovoj čudesnoj fudbalskoj priči morati suočiti sa svojevrsnim odrazom sebe u Lamineu Yamalu – nasljedniku koji žuri da preuzme tron nakon što je sa samo sedamnaest godina očarao Evropu. Plešimo i s dvojicom selektora iz komšiluka, De la Fuenteom i Scalonijem. Oni su naučnici, ali naučnici zdravog razuma, emocija i olakšavajućih suza, jer fudbal je čisti osjećaj. Neka najbolji pokori svijet u ovoj zvjezdanoj noći u New Jerseyju.
Na djelu su dvije potpuno suprotstavljene filozofije. Španija je simbol tehnički dotjeranog i atraktivnog fudbala, koji više nije ugušen imperativom posjeda lopte kao u Kataru. Iako Lamine Yamal do sada nije bio briljantan, a njegovo stanje uoči meča budi određene sumnje, Španci su pokazali vrhunski kolektivizam u kojem pojedinci blistaju. To je princip “svi za jednog”, tim koji svakog igrača čini boljim. Nasuprot tome stoji agresivni i monolitni kolektivizam Argentine, vođen principom “svi za jednog” – a taj jedan je Messi. On sebi može priuštiti da dugo bude nevidljiv na terenu, a onda jednim golom ili asistencijom, kao protiv Engleske, riješi meč. Riječ je o svojevrsnom istorijskom paradoksu. Legendarni Gianni Brera je o finalu iz 1930. između Argentine i Urugvaja napisao da Argentina igra maštovitiji i elegantniji fudbal, ali da vrhunska tehnika nije dovoljna ako se žrtvuje taktika. Argentina je tu filozofiju napustila nakon teškog poraza od Čehoslovačke (1:6) u Švedskoj 1958. godine, zamijenivši je agresivnim i taktičkim pristupom. Španija je, s druge strane, dugo bila prepoznatljiva po borbenosti “crvene furije”, sve dok Aragones u dvijehiljaditim nije nametnuo novu ideju i stvorio modernu “Roju”.
Argentina je turnir otvorila furiozno. Sa osam postignutih golova protiv Alžira, Austrije i Jordana, te uz Messijevu magiju, sve je stvaralo iluziju da im je titula suđena. U međuvremenu je i Francuska podigla formu, dok se činilo da Španija pati nakon remija sa Zelenortskim Ostrvima. Ipak, situacija se postepeno preokrenula. Španci su postajali sve dominantniji, rušeći Austriju, Portugal i Belgiju, da bi u polufinalu odigrali pravo remek-djelo protiv Francuske. Argentinci su se, s druge strane, kroz cijelu nokaut fazu borili s “nožem u zubima” i uz dozu sreće prolazili Zelenortska Ostrva, Egipat, Švicarsku i Englesku. Reklo bi se da je Španija favorit zbog svoje neprevaziđene inteligencije u vođenju igre i monstruozne svjesnosti o sopstvenoj nadmoći. Međutim, Argentina koja se konstantno čupa s ivice ponora i na kraju slama rivala, poput scenarija iz nekog filma, jednostavno mora uliti strah u kosti. Ko preživi takve drame, samo postaje jači.
Sasvim je prirodno da su svi reflektori upereni u Messija i Yamala. Od ove dvije sjajne zvijezde traži se da nam podare još jedno mitsko finale, možda i ljepše od onog između Argentine i Francuske 2022. godine, koje je odlučeno penalima – ne zato što je bilo zatvoreno, već zato što je prštalo od preokreta i neponovljivih emocija, uz vanserijske predstave Messija i Mbappéa. De la Fuente je natjerao Francusku da izgubi svoj identitet, da kruži u prazno i ostane bez vertikalnosti pred njegovih jedanaest igrača u konstantnom pokretu. Scaloni je, pak, formirao čvrst srednji odbrambeni blok koji se začas transformiše u navalnu vojsku s dva špica, dok Messi balansira između uloge centralnog napadača i desnog krilnog kreatora, podsjećajući na dane iz Barcelone. Vjerovatno je da će Lautaro ući tokom meča kako bi se pridružio taktički disciplinovanijem Alvarezu, a ne da ga zamijeni, ukoliko situacija bude zahtijevala juriš na sve ili ništa. Zanimljiv paradoks – gledaćemo finale bez klasične devetke na Mundijalu koji su obilježile upravo devetke.
De la Fuente i Scaloni su se pokazali kao najbolji stručnjaci. Francuska je pala na samom kraju, vjerovatno kao žrtva Deschampskovog pretjeranog ofanzivnog pristupa. Engleska je žrtvovana zbog iznenadnog straha Thomasa Tuchela, dok je Njemačka ranije ostala zbunjena taktičkim eksperimentima Nagelsmanna. Ancelotti, s druge strane, nije uspio pronaći formulu koja bi dala smisao Brazilu koji je izgledao potpuno depresivno. Za razliku od njih, De la Fuente i Scaloni nisu napravili nijednu grešku, reagujući i prilagođavajući se u hodu. Španac je pogodio uvođenjem Porra i postavljanjem Danija Olma uz nevidljivog napadača Oyarzabala, dok je Argentinac uspio uvjeriti drugog špica da se transformiše u veznog igrača u sklopu defanzivne “rimske kornjače”, iz koje Messi djeluje kao smrtonosna oštrica. Riječ je o dvojici pragmatičara, a ne o pretencioznim filozofima. Hoće li ovo biti noć velike istorijske prekretnice? Hoće li nas nervirati predugačka pauza u američkom stilu? Hoće li predsjednik Trump ukrasti šou u svom pokušaju da privuče pažnju svijeta? I ono najvažnije: ko će na kraju pokoriti planetu?
