Kada stignete do polufinala, svaki detalj postaje bitan – kako oni vidljivi, tako i oni nevidljivi. Svi smo svjesni koliko odsustvo zbog povrede ili suspenzije može biti presudno, ali postoje i drugi faktori koji značajno utiču na ishod dvomeča. Jedan od njih su udobnost i odmor fudbalera na putu do ove faze, a tu je Španija u znatno lošijoj poziciji.
Najočiglednija činjenica jeste da Španija ima dan odmora manje od Francuske. Francuzi su svoj četvrtfinalni meč odigrali u četvrtak, dok je španska reprezentacija igrala u petak. Međutim, pravi umor ne dolazi samo od toga, već od svega što se dešavalo otkako je Furija stigla u Chattanooga 5. juna. Od tog trenutka, tim Luisa de la Fuentea skupio je mnogo više putovanja i kilometara u odnosu na Deschampsovu ekipu.
Igrači još nisu stigli ni raspakovati kofere nakon leta od Santiago de Compostele do Chattanooge (6.500 km), a već su morali ponovo u avion za Pueblu kako bi odigrali pripremnu utakmicu protiv Perua prije početka prvenstva. To je značilo preko 2.000 kilometara u jednom i isto toliko u drugom pravcu. Ukupno, blizu 22 sata letenja poslužila su kao uvod u globalno najrasprostranjenije prvenstvo u historiji.
Reprezentacija je izabrala Chattanoogu kao svoju bazu. Tamo su proveli 25 dana i rado bi ostali da su mogli. De la Fuente i Louzán su to otvoreno priznavali, ali to je bilo neizvodljivo. Osvajanje prvog mjesta u grupi diktiralo je put do finala koji je vodio kroz Los Angeles, Dallas i New York, pa je fiksna baza morala biti napuštena u korist stalnog seljenja.
Tokom grupne faze, Španija je dva puta putovala u Atlantu (autobusom) i jednom u Guadalajaru (avionom). Autobusom su prešli tek oko 800 kilometara za prve dvije utakmice, ali let za Guadalajaru bio je dug (skoro 2.500 km), a podrazumijevao je i promjenu države te vremenske zone. Šest sati provedenih u avionu tamo i nazad dodatno je otežalo odmor i održavanje uobičajene rutine.
Nakon povratka iz Guadalajare u Chattanoogu, započeo je najhaotičniji dio prvenstva. Bio je to pravi logistički izazov u kojem napuštate stalni smještaj i planirate duga putovanja uz promjene vremenskih zona svaka dva dana: Chattanooga-Los Angeles, Los Angeles-Dallas, Dallas-Los Angeles i Los Angeles-Dallas. Ukupno 13 sati leta za prelazak ruta koje zbirno iznose čak 9.000 kilometara.
Sve u svemu, Španija je do sada provela skoro 20 sati u avionu tokom 35 dana (ne računajući put u Pueblu) i 8 sati u autobusu prema Atlanti, promijenila je šest vremenskih zona i u polufinale ulazi sa danom odmora manje od protivnika. To nije opravdanje, već realno stanje stvari.
Ako Španija na nečemu zavidi Francuskoj na ovom prvenstvu, to je stabilna baza koju su imali sve do polufinala. Francuzi su se nakon svake utakmice vraćali u svoj „dom“ u Bostonu. Štaviše, tamo su odigrali dva meča: protiv Norveške u grupnoj fazi i protiv Maroka u četvrtfinalu. Osim toga, dvaput su putovali u New Jersey i isto toliko puta u Philadelphiju, sve dok ovog ponedjeljka nisu stigli u Dallas, što im je prvo veće putovanje. Imali su nešto više od 10 sati leta bez ijedne promjene vremenske zone do dolaska u Dallas, gdje je tek sat vremena manje u odnosu na njihovu bazu u Bostonu.
Takav red je uveliko olakšao francusku logistiku, ali ih je primorao da igraju na otvorenim stadionima gdje je vrućina bila nepodnošljiva. To je prednost za Španiju, koja je, izuzev utakmice protiv Urugvaja u Guadalajari, uvijek igrala na klimatizovanim stadionima.
Svi ovi detalji i anegdote prestaju biti nevažni kada vas samo jedna utakmica dijeli od finala, a kod mnogih fudbalera lampica za rezervu u rezervoaru već uveliko svijetli.
Izvor: Marca.com
